Luźne papiery T.27

Przełożyła: Sylwia Izabela Schab; Przekład przejrzał: Antoni Szwed; Przełożył: Antoni Szwed (Papir 1, 2–29, 364–371); Przypisami opatrzył i wstępem poprzedził: Antoni Szwed

Niniejszy 27. tom (SKS 27) pod wieloma względami różni się od poprzednio opublikowanych tomów Dzienników Sørena Kierkegaarda (1813–1855). Wcześniejsze notatki znajdowały się w zeszytach opatrzonych skrótem „NB”. Pojawiały się jako następujące po sobie zapiski samego autora. Tom 27. został skompletowany przez wydawców i komentatorów duńskich. Całość zatytułowano Luźne papiery (Søren Kierkegaard, Løse Papirer, Søren Kierkegaards Skrifter, Bind 27, Gads Forlag, København 2011). Tytuł pochodził jednak od autora rękopisów, czyli Sørena Kierkegaarda. Redaktorzy tomu 27. nie trzymali się ściśle chronologii, czyli porządku, w jakim te zapiski na luźnych kartkach rzeczywiście powstawały. Pogrupowali je tematycznie, nadając im osobne nagłówki (tytuły rozdziałów). Mimo to, przynajmniej do pewnego stopnia, zachowali chronologię, gromadząc je w trzech częściach jako „Luźne papiery 1830–1843”, „Luźne papiery 1843–1852”, i „Luźne papiery 1852–1855”. Część pierwsza to w dużej mierze notatki z lat studiów 1830–1840 Kierkegaarda. Streszczenia czytanych lektur, cytaty z tekstów greckich i łacińskich, niemieckich, notatki z dzieł filozoficznych, teologicznych i literackich. Były to podręczne materiały, które Duńczyk wykorzysta w późniejszej twórczości. Spontanicznie skreślał je od czasu do czasu, jakby obok codziennych notatek spisywanych w zeszytach.
(fragment Wprowadzenia Antoniego Szweda)

Trzy dni po śmierci Kierkegaarda, która nastąpiła 11 listopada 1855 roku, urzędowa komisja, w której znalazł się jego kuzyn Henryk Lund (1825–1889), dokonała zabezpieczenia materiałów, znajdujących się w mieszkaniu filozofa. Na przełomie grudnia 1855 i stycznia 1856 Lund zajął się katalogowaniem rękopisów. Te zaś znajdowały się w różnych miejscach: część leżała na biurku, część w szufladach, inne w szafie, jeszcze inne pozostawały zwinięte w rulonach. Postanowił je wszystkie przejrzeć, skatalogować i ewentualnie opublikować.
(fragment Wprowadzenia Antoniego Szweda)