Migotania 3/2026

Od redakcji:

Moją ulubioną gdańską malarką jest Małgorzata Rozmarynowska. Prezentowałem ją kilkakrotnie w kwartalniku, ale – niestety – tym razem nie udało mi się pokazać w bieżącym numerze jej obrazów, ale za to to uzyskałem bardzo ciekawy esej o jej twórczości, autorstwa Małgorzaty Dorny Wendrychowskiej. Nawiasem mówiąc, Dorna jest również moją ulubioną eseistką w dziedzinie estetyki - mało kto potrafi tak interesująco pisać o sztuce jak ona. Ale warto wiedzieć, że Dorna jest bardzo wybredną autorką i nie pisze o przypadkowych artystach, zawsze musi być przekonana, że malarz, grafik jest warto wysiłku intelektualnego, że reprezentują najwyższy poziom artystyczny.
Nie chwaląc się uważam, że eseistyka jest mocną stroną Migotań. I nie jest to komplement wobec redakcji kwartalnika, ale wobec autorów stale piszących dla Migotań. Gdy wymienić najważniejsze gatunki literackie jakie preferuję w piśmie, to zawsze wymienię esej. Mam wrażenie, że autorzy – eseiści też lubią pokazywać się na naszych stronach, może dlatego, że nigdy nie stawiam im ograniczeń objętościowych. I – oczywiście - intelektualnych. Bardzo lubię „swoich” eseistów, to niepodległe i dociekliwe umysły. Wspomnę tylko o Czesławie Karkowskim, Dariuszu Pawlickim, Marii Jolancie Fraszewskiej i - oczywiście – Małgorzacie Dornie. Każdy z tych autorów ma swój styl rozpoznawalny nieomal po przeczytaniu kilku wersów tekstu. Podsumowując ten akapit, można zapytać, co zrobić, aby połączyć oset i Empodeklesa? Podpowiadam, przeczytać esej Karkowskiego.
Polecam w numerze 3/92/2026 również inne teksty, jest ich sporo na całych 100 stronach.