Sezon na oswajanie

Poezja Magdaleny Łubkowskiej jest głęboko somatyczna; nadaje emocjom wagę oraz temperaturę, udowadniając, że nie są to jedynie abstrakcyjne pojęcia. Z precyzją wskazuje miejsca, w których lęk pozostawia trwałe ślady pomiędzy warstwami skóry, sadowi się na dnie oka, skąd sieje zniszczenie. Sprawdzając wytrzymałość ciała, dotyka blizn, z uważnością przygląda się pęknięciom. Pamięć o przebytych traumach pulsuje organicznym niepokojem, który powraca w najmniej oczekiwanym momencie, objawiając się poczuciem nieustannego zagrożenia i skażenia bezsennością. Wraz z podmiotem lirycznym poszukujemy sposobów na oswojenie tego, z czym przyszło nam żyć, gdy utrata pozostawiła pustkę zbyt ogromną do uniesienia w pojedynkę. (Wioleta Szarwas). Magdalena łubkowska (1981) – absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Opolskim. Członkini Stowarzyszenia Autorów Polskich O/Warszawski II, Polskiego Stowarzyszenia Haiku, wiceprzewodnicząca Grupy Literackiej im. Emila Zegadłowicza „Gronie”. Laureatka licznych konkursów ogólnopolskich i międzynarodowych, m. in. Międzynarodowego Konkursu Literackiego (Koło Miłośników Sztuki TARAS) Przasnysz 2024 (I miejsce), XXI OKP im. Kazimierza Ratonia Olkusz 2025 (II miejsce), Międzynarodowego Konkursu Poetyckiego „O Złote Cygaro Wilhelma” Czerwionka-Leszczyny 2023 i 2024 (wyróżnienie), OKP im. Georga Trakla Kraków 2025 (wyróżnienie). 
Publikowała m. in. w „Twórczości”, „Odrze”, „Śląsku”, „Czasie Literatury”, „Akcencie”, „Migotaniach”.