Ułamek wieczności

Najłatwiej byłoby nazwać „Ułamek wieczności” poezją podróży, pamięci i kobiecości. Problem w tym, że ten tomik szybko wymyka się takim etykietom. Obok Galway, Sewilli, Edynburga czy Bordeaux równie ważne są tu: kawa przed lotem, walizka z zacinającym się kółkiem, chipsy na święta, second-hand czy kot zaglądający do piekarnika. Małgorzata Kozłowska-Doczyk nie szuka poezji w “muzeach wzniosłości”. Interesuje ją bardziej to, co wydarza się “tu i teraz”, co jest zanurzone w metafizyce chwili. To książka o ciągłym ruchu: między miejscami, językami, wspomnieniami i kolejnymi wersjami siebie, choć pod warstwą kolorów, muzyki i podróży kryją się tu także ciemniejsze tony, takie jak lęk, strata czy przemijanie. To poezja bardzo współczesna, która wydeptuje swoje ścieżki pomiędzy lotniskiem, codziennością, tęsknotą i drobnymi chwilami, które pałętają się za nami ukryte w podświadomości. To jest chyba właśnie ten nasz “ułamek wieczności”.