Na zachód od Bugu. Dzienniki z pogranicza

Julia Bujskich – antropolożka, tłumaczka, doktor etnologii (Uniwersytet Kijowski im. Tarasa Szewczenki), współzałożycielka Centrum Antropologii Stosowanej (2017). Stypendystka programów naukowych na uniwersytetach w Polsce, w Niemczech i w Irlandii; w latach 2019–2020 – badaczka wizytująca na Uniwersytecie Stanowym Pensylwanii w ramach Programu Fulbrighta. Zakres zainteresowań naukowych: antropologia religii, antropologia pamięci, dialog międzywyznaniowy, pielgrzymki, wierzenia i wyobrażenia mitologiczne, pogranicza i granice, empatia i etyka w badaniach jakościowych. Autorka książek: „111 днів Майдану: записки киянки” (Kijów 2014), „Колись русалки по землі ходили… Жіночі образи української міфології” (Charków 2018); współredaktorka pracy zbiorowej „Антропологія релігії. Порівняльні студії від Прикарпаття до Кавказу” (razem z Catherine Wanner, Kijów 2019). 

Julia Bujskich bez polskich korzeni i znajomości, za to ze znakomicie opanowanym polskim językiem, jako doświadczona badaczka wyruszyła samotnie na podkarpackie i lubelskie polsko-ukraińskie pogranicze, a następnie do Białego Boru – jednego z ukraińskich skupisk osiedlonych na Pomorzu w wyniku akcji „Wisła”. Praktyka etnograficzna wystawia na rozmaite niespodzianki, zwłaszcza kiedy po raz pierwszy trafiamy w nieznane; a co dopiero gdy jest to teren „zaminowany” stereotypowymi wyobrażeniami i trudną wspólną historią. „Na zachód od Bugu” to osobista, pełna emocji opowieść kijowskiej etnografki, to także jej swoista odpowiedź na tzw. badania wschodnie prowadzone w Ukrainie przez polskich naukowców. [prof. dr hab. Magdalena Zowczak, Uniwersytet Warszawski]

„Na zachód od Bugu” to dziennik terenowych doświadczeń etnograficznych kijowskiej antropolożki, próbującej od ponad dekady zrozumieć i opisać złożoność oraz wieloaspektowość polsko-ukraińskich relacji w Polsce. Jak pokazują ostatnie lata temat ten jest ciągle zagadnieniem żywym, wokół którego funkcjonuje wiele stereotypów. Książka Julii Bujskich pozwala czytelnikowi dostrzec je, skonfrontować się z nimi, jak również zastanowić się nad perspektywą wykraczającą poza polskocentryczny punkt widzenia. Autorka, wchodząc w skomplikowany świat polsko-ukraińskiego pogranicza i ukraińskiej społeczności w Polsce, wykorzystuje to, co decyduje o sile antropologicznych badań – czas, intensywność relacji międzyludzkich, wyczulenie na etnograficzny szczegół i emocjonalny wymiar doświadczenia.
[dr Tomasz Kosiek, Uniwersytet Rzeszowski]

„Moja praca to znacząca cisza i skupiona obserwacja... Lubię słuchać innych, zbieram ich historie, a bohaterom niezliczonych zapisków i nieprzebranych nagrań etnograficznych oddaję cząstkę siebie, powierzając na znak szacunku do nich skrawki swojego życia, zarówno istotne, jak i błahe. Rzecz w tym, by wpisywały się w tkany wspólnie obrus rozmowy, gdy do białego płótna wplatamy nieoczywiste, czasem dziwaczne wzory i obrazy, kolorowe nici, koraliki życiowych doświadczeń”. 
[Fragment książki]