Strukturalne klucze i odniesienie poza strukturą (Biblioteka Psychoanalizy 5)

Terminy „nagłość” [urgence] i „zdarzenie z ciała” [événement de corps] – kluczowe dla piątego Zeszytu Biblioteki Psychoanalizy – nie stały się, a raczej nie zdążyły stać się konceptami psychoanalizy za życia Lacana. On sam posługiwał się nimi sporadycznie i to, w zasadzie, pod sam koniec swojego nauczania. Niemniej osadzenie tych terminów na polu realnego – bez którego to pola i odniesienia nie sposób obecnie myśleć i mówić o Lacanowskiej psychoanalizie – uczyniło z nich narzędzia nieomal nieodzowne.

Nagłość będąca temporalnym wyrazem spotkania podmiotu z Realnym, zdarzenie z ciała do powiązania z ciałem jako substancją czerpiąca jouissance i ze statusem synthomu, stają się poruszającą materią przedstawianych i komentowanych przypadków klinicznych, prezentacji chorych czy też świadectw Analityków Szkoły w ich procedurze przejścia [passe]. To już nie tyle dążąc ku realnemu, ale wychodząc od realnego, z pomocą tych właśnie pojęć dokonuje się również namysł i próby ujęcia własnego doświadczenia psychoanalizy, dla objęcia którego pojęcie „struktury” wraz z jej kluczami przestaje być wystarczającym. Stąd też, nieodzowne dla autora, kolejne rozróżnienie na „traktowanie” i „synthom” będące busolą ostatniego zamieszczonego w Zeszycie seminarium.
Yves-Claude Stavy zdaje z tego sprawę w swoich objaśniających tekstach, w prowadzonych przez siebie analizach, prezentacjach chorych, seminariach oraz podczas ożywionych dyskusji. Do tego wiru pracy autentycznego doświadczenia, w którym pulsuje samo serce współczesnej psychoanalizy, nie sposób się nie przyłączyć.