Brak produktów
Kroniki wojenne:Tom 1 (1939-1942)Tom 2 (1943-1944)
Seria: Proza światowaPrzełożyli: Andrzej Sosnowski, Tadeusz Pióro
Dalszy ciąg autobiograficznej sagi: Lwy mojego podwórka, Lwy wyzwolone i Lwy STS-u
Tradycje polityczne w XIX wieku Czy można zrozumieć krytyczny stan współczesnej Europy i problem jej zagubionego miejsca w świecie bez znajomości europejskiej historii politycznej w XIX i XX wieku? To temat eseju Marka Cichockiego, polskiego filozofa, politologa, historyka idei politycznych.
"Ta poezja nie próbuje przemawiać w imieniu Boga, lecz cały czas się do Niego zwraca, mówiąc Mu wszystko (...). Miarą jakości poezji jest zawsze obecność miłości. Jej doświadczenie przenika wiersze Sochonia, a jest to doświadczenie i w tym znaczeniu, w jakim mówimy, że Bóg kogoś doświadczył."Janusz St. Pasierb
Dziesiąty tom Utworów zebranych Mirona Białoszewskiego gromadzi teksty poetyckie publikowane w książkach wydanych po roku 1980. Seria: Miron Białoszewski. Utwory zebrane
"Mimo wszystko wołają na mnie: "krytyk literacki". Nie dziwi mnie to - trzeba jakoś nazwać faceta, który czyta i opisuje to, co przeczytał. Ale ta etykieta chyba nie do końca do mnie pasuje, (...) mnie zależy na tym, żeby najciekawiej, jak umiem, opowiadać o literaturze, a nie ze skalpem w ręku dokonywać tej selekcji" (Fragment)
Kolejnym poetą prezentowanym w tzw. „serii księżycowej”, czyli serii tomów poetyckich, przybliżających twórczość polskich poetów zmarłych kilkadziesiąt lat temu, wielokrotnie w sposób tragiczny w wydarzeniach wojennych, które to przerwały obiecujące kariery literackie, jest Tadeusz Hollender (1910–1943) – poeta, tłumacz, głównie pamiętany jako satyryk.
Tragedie rzymskie Tom 2: Koriolan, Tytus Andronikus
Wydobywamy z niepamięci "Niewinnych" austriackiego prozaika i eseisty Hermanna Brocha, który zapisał się w historii literatury "Lunatykami" i "Śmiercią Wergilego", który nie uznawał sztuki dla sztuki, przenikliwego obserwatora, portrecistę pierwszej połowy wieku dwudziestego, którego marzeniem było, na modłę Kafki, którego podziwiał, stworzenie mitu współczesnej cywilizacji.
Strofy, które nie mają sobie równych. Pasjonująca publicystyka. Służba publiczna na polu obywatelskim i narodowym. Oddanie prawdzie. Wobec win własnych twardy głos sumienia. Morze faktów, spraw, także zagadek…
Niniejsze wydanie Pojęć podstawowych poszerzone zostało o wybrane teksty z tomu Arco i inne prozy (2005) i utwory wcześniej niepublikowane.
Tom czwarty Opowieści niesamowitych to kolejna porcja kilkunastu klasycznych nowel grozy, tym razem autorów piszących po angielsku: brytyjskich, amerykańskich, irlandzkich i walijskich.
Powieść fanaberia, powieść burleska, powieść eksperyment - oto czym jest Maskarada geniuszy
Trzy składające się na niniejszy tom opowiadania Pemy Bhuma, tybetańskiego pisarza i postaci legendarnej wśród diaspory – Oko, Sześć gwiazd z przetrąconym czubkiem oraz Doring ‒ to zjawisko unikatowe w literaturze.
Oto antyk w szlachetnym kostiumie nowoczesności.
Apelacja, Teraz na ciebie zagłada, Już prawie nic, Nikt
Lew i komedianci to książka niejako jubileuszowa, bo już dziesiąta z obszaru literatury pięknej, którą prezentuje czytelnikom Bronisław Wildstein, a przy tym niespotykana, bowiem obok trzech opowiadań zawiera także dwa dramaty.
Nowy tom Utworów zebranych Mirona Białoszewskiego zawiera ponad sto dwadzieścia większych i mniejszych tekstów rozproszonych oraz nigdy niepublikowanych.
Czternasty tom Utworów zebranych Mirona Białoszewskiego zawiera blisko sześćset niepublikowanych i rozproszonych wierszy i tekstów kabaretowych poety z ostatniego okresu twórczości, zapoczątkowanego przeprowadzką na Saską Kępę i powrotem do pisania wierszy po kilkuletniej przerwie.
„Szlak, którym Jerzy Parvi, autor niniejszej antologii, prowadzi nas przez obszar literatury francuskiej, przez długi czas spowijają dwie wonie: siarki i kadzidła (...)"
To proza medytacyjna, skupiona na umieraniu bliskiej osoby, być może naznaczona własną chorobą autora, jego osobistym wyrokiem śmierci.
W kręgu problemów estetyki i filozofii literatury
Piękno i oryginalność tego tekstu polega na tym, że ocenia powieści Prousta na podstawie bezpośredniej lektury, nie zaś estetycznych koncepcji autora cyklu W poszukiwaniu straconego czasu, przejętych potem przez jego komentatorów.