Bajka-niebajka

Tę książkę powinnaś przeczytać dwa razy: najpierw sobie, potem dziecku – albo w odwrotnej kolejności. Ona odczaruje świat bajek, których się boisz.
Historie opowiadano od zawsze. Bez nich, bez ustnego przekazu, nie powstałoby to, co dziś nazywamy kulturą. Krańcowe sytuacje, przerysowane dylematy, problemy pozornie nie do rozwiązania wciąż znajdują ujście w słowach – trudnych i dobrych, krzepiących i niepokojących.
Dawno, dawno temu – i dziś – współistnieją dwie siły: dobro i zło, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Najostrzej widać to właśnie w bajkach, spisanych z ustnych przekazów m.in. przez braci Grimm ponad dwieście lat temu. I wcale nie były to opowieści dla dzieci. Oj nie!
Nie lubisz tych bajek? Bo są brutalne, zbyt jaskrawe, bo niektóre śniły ci się po nocach? Rozumiem. Postanowiłaś, że swojemu dziecku nigdy ich nie przeczytasz ani nie opowiesz. Nie dziwię się.
A sobie? Teraz? Może spróbujesz w nie wejść jeszcze raz – żeby zeskrobać patynę starego, łuszczącego się złota albo zaschniętej krwi? Bo może kryje się tam wiadomość, która jeszcze do ciebie nie dotarła, a czeka, byś ją przyjęła?
Przeczytaj więc tę książkę dwa razy. Pierwszy raz – dziecku. Drugi – sobie, także to, co zapisane kursywą. Może również temu dziecku w tobie.
A potem – trzeci raz. Z zamiarem dopisania dalszego ciągu. Twojej własnej, łagodniejszej bajki.