Najpiękniejsza noc duszy

"– Co zrobiłeś?
– Nie wiem. Dlatego nie mogę spać.
– Nie w tym sensie. Gdy dowiedziałeś się, że zdradziła.
– Wróciłem do Afryki.
– Czemu jej nie zastrzeliłeś? – zapytał szczerze oburzony.
– U nas tak się nie robi.
– Jakbyś jej strzelił w łeb, to przynajmniej mógłbyś normalnie spać."

(fragment)


"Czternaście niepokojących opowiadań kreśli ponury obraz naszego świata, ale w każdym z nich autor pozostawia czytelnikowi szansę dostrzeżenia czegoś pięknego. Jászberényi zrobił w swojej prozie kolejny krok naprzód, pokazując niedowiarkom, że Węgry są równie egzotycznym miejscem jak Bliski Wschód. Nie ma znaczenia, jaka jest sceneria – bestialstwo i bezbronność człowieka zawsze wyjdą na światło dzienne, podobnie jak dobro i zło. Świat jest cholernie samotnym miejscem, a jednak Jászberényi podejmuje próbę niemożliwego: opowiada historie, które ani trochę nie są rozrywkowe, lecz mimo wszystko, zważywszy na okoliczności, często niosą ze sobą otuchę."
László Valuska, Könyves magazin

Przekład: Monika Jurczak