Życie podczas wojny stuletniej. Dziewięć noweli historycznych

Dżuma i epidemie, niekończące się wojny, głód, codzienność pełna przemocy, ucieczek, wygnań: ta długa litania cierpień jest odbiciem rzeczywistości w XIV i XV wieku. Wszechobecna śmierć zbiera swe żniwo, bez różnicy i bez skrupułów. W tańcach śmierci zdobiących ściany wielu kościołów wcześnie dostrzeżono bezpośredni wyraz owych „nieszczęść epoki”. A przecież, jeśli lepiej się jej przyjrzeć, tak w sztuce jak i w bardziej osobistych przykładach, wyłania się z niej inna historia, pełna życia i nadziei.
W dziewięciu nowelach Alain Demurger maluje jedyny w swoim rodzaju, żywy obraz XIV i XV stulecia. Kreśli portrety Klemensa VI, cesarza Karola IV i króla Francji Karola V, księżnej Orleanu Walentyny Visconti, awanturnika i mitomana Roberta Masselina, Wincentego Ferreriusza, kaznodziei, który został świętym, rodziny notabli Jouvenel, kapitana i sędziego Karola VII – Denisa de Chailly, budowniczych fortyfikacji wokół Sainte-Eulalie na wyżynie Larzac, chłopów z regionu Gâtinais. Namalowane na tle ówczesnej sytuacji: rodzinnej, społecznej, gospodarczej i militarnej, dają obraz społeczeństwa żywego, które dźwiga się mimo spadających na nie plag. Naturalnie ludzie wciąż będą umierać, jednakże niektórzy przeżyją, pokonają zły los, zaczną żyć nadzieją i rozpoczną odbudowę.