Dwaj szlachetni krewniacy

Dwaj szlachetni krewniacy to ostatnia sztuka Shakespeare’a, napisana w 1613 roku we współpracy z Johnem Fletcherem i wydana po śmierci obu dramaturgów, w 1634 roku.
Niniejsza edycja oferuje mocny, płynny i precyzyjny przekład Piotra Kamińskiego, obudowany wnikliwym wstępem i komentarzem Anny Cetery-Włodarczyk – z omówieniem jakubińskich i współczesnych kontekstów interpretacyjnych, źródeł literackich i okoliczności powstania dramatu, a także zagadnień związanych z redakcją oryginału i przekładu. Ważna propozycja dla polskiego kanonu szekspirowskiego oraz pierwsze kompleksowe wprowadzenie do problematyki współpracy dramaturgów i późnego stylu Shakespeare’a.

Dziwna jest historia każdego z trzech dramatów – Cardenia, Henryka VIII i Dwóch szlachetnych krewniaków – które Fletcher napisał do spółki z ustępującym dramaturgiem Trupy Królewskiej. O ile osnuty na wątkach zapożyczonych z Don Kichota Cervantesa Cardenio to sztuka zaginiona, Henryk VIII okazał się sztuką feralną, ponieważ od racy wystrzelonej podczas przedstawienia tego właśnie dramatu, 29 czerwca 1613 roku, zajął się ogniem teatr The Globe. Nie wiemy, czy już wtedy Shakespeare i Fletcher planowali napisanie razem Dwóch szlachetnych krewniaków. Nie ulega jednak wątpliwości, że w połowie 1613 roku poszedł z dymem cały dotychczasowy świat Shakespeare’a jako aktora i dramaturga. I choć szczęśliwie obyło się bez ofiar, spłonęło „trochę drewna i słomy, kilka porzuconych w pośpiechu płaszczy i zajęły się tylko jedne pludry”, Trupa stanęła na rozdrożu.
Ze Wstępu Anny Cetery-Włodarczyk