Gdy lęk przestaje istnieć

Flora ma dwadzieścia trzy lata, kawalerkę z widokiem na góry, pracę kelnerki i sertralinę w szafce nocnej. Ma też koszmary, które nie dają jej zapomnieć o nocy, gdy ogień zabrał jej matkę — i zostało po niej tylko tyle, ile zdążyła uratować.

Kiedy w miedzianej bransoletce po mamie znajduje ukrytą kartkę ze współrzędnymi, zaczyna rozumieć, że kobieta, którą kochała, skrywała przed nią całe życie. Trop prowadzi ją do tajemniczego mężczyzny, który znał jej matkę lepiej, niż Flora kiedykolwiek mogła przypuszczać — i który, choć pojawia się znikąd, jako jedyny zdaje się rozumieć, przed czym tak naprawdę ona ucieka.

Razem odkrywają więcej, niż Flora była gotowa przyjąć — nie tylko o przeszłości matki, ale i o sobie samej. Bo im dalej brną w tę historię, tym trudniej jej odróżnić strach przed prawdą od czegoś, czego dawno przestała się spodziewać: bliskości, której nie umie nazwać, i zaufania, na które — mimo wszystko — zaczyna sobie pozwalać.

„Gdy lęk przestaje istnieć” to historia o tym, że żałoba nie ma terminu ważności, że lęk można oswoić, ale nie da się przed nim uciec — że czasem trzeba wrócić do miejsca, które najbardziej boli, żeby pójść dalej, i że czasem to ktoś inny pokazuje nam, że nie musimy robić tego sami.