Sto lat szczęścia

Dzieli je płot. I wszystko inne.
Zofia lubi porządek, ciszę i tuje przystrzyżone co do centymetra. Adela hoduje kozy, gotuje kapuśniak i nie przeprasza za hałas. Sąsiedztwo z przypadku, nie z wyboru — i obie doskonale wiedzą, że przyjaźni z tego nie będzie.
Aż do dnia, kiedy życie postanawia inaczej.
Bo są dramaty, które człowiek musi przeżyć z kimś – nawet jeśli tym kimś jest ostatnia osoba, jaką by wybrał. Jeden krok przez płot. Potem drugi. I nagle okazuje się, że za fasadą wiejskiej gospodyni kryje się artystka, a pod powierzchnią urzędniczki drzemie marzycielka. Że to, co przez lata uwierało, przestaje mieć znaczenie. Że razem bywa raźniej – albo przynajmniej odrobinę znośniej.
Sto lat szczęścia to historia o tym, że największe przyjaźnie rodzą się tam, gdzie najmniej się ich spodziewamy. I że nigdy nie wiadomo, kto stoi po drugiej stronie płotu.