Pustka i zapisane kartki

Cisza. Samotność. Pustka.
W zbiorze opowiadań „Pustka i zapisane kartki” Dariusza Jakubika nie ma miejsca na nadzieję ani ukojenie. Jest za to ciężka, lepka ciemność: fabryka, w której pracownicy zdają się być jedynie bezimiennymi mechanizmami w ludzkiej skórze; namiot stojący przy drodze, obiecujący spektakl o złowróżbnej nazwie „Drgające powieki kaleki”, gdzie granica między widzem a ofiarą zaciera się nieodwracalnie; drewniany pajacyk pozostawiony pod drzwiami nastolatka, który uruchamia lawinę tragedii; wóz o skrzypiących kołach sunący przez jałową krainę bez początku i końca.
Są tu duszne mieszkania wypełnione dymem i bezsennością, gdzie rzeczywistość miesza się z majakiem, oraz piękne domy nad jeziorem, które pod pozorem normalności skrywają odrażające sekrety. Bohaterowie tych historii błądzą w świecie pozbawionym sensu, osuwając się w szaleństwo i okrucieństwo.