William Faulkner

William Faulkner, jeden z najbardziej oryginalnych prozaików amerykańskich XX wieku, urodził się w 1897 roku w New Albany w stanie Missisipi jako William Cuthbert Falkner. Zadebiutował powieścią Żołd (1925), którą dołączył do głosów tzw. straconego pokolenia: pisarzy przeżywających rozczarowanie cywilizacją świata zachodniego po I wojnie światowej. Kolejną powieścią Sartoris (1927) – osadzoną w fikcyjnym hrabstwie Yoknapatawpha w stanie Missisipi – zapoczątkował serię utworów poświęconych Głębokiemu Południu: dziedzictwu niewolnictwa i rasizmu, problemowi supremacji rasowej, mitowi czystości krwi. Najbardziej twórczy czas w życiu Faulknera przypadł na lata 1929-1936. Napisał wówczas arcydzieła: Wściekłość i wrzask (1929), Kiedy umieram (1930), Światłość w sierpniu (1932) oraz Absalomie, Absalomie… (1936). Wytrawny stylista i oryginalny eksperymentator upowszechniający technikę strumienia świadomości, swoją twórczość poświęcił amerykańskiemu Południu. Inspirowali się nią m.in. William Styron, Mario Vargas Llosa, Alberto Moravia, Toni Morrison. W 1949 roku został uhonorowany literacką Nagrodą Nobla. Zmarł w 1962 roku w Oxfordzie w stanie Missisipi.

O Faulknerze napisali w tej książce: Ewelina Bańka (Katolicki Uniwersytet Lubelski im. Jana Pawła II), Grażyna Maria Teresa Branny (Akademia Ignatianum w Krakowie), Michał Choiński (Uniwersytet Jagielloński), Kamil Chrzczonowicz (Uniwersytet Warszawski), Paweł Jędrzejko (Uniwersytet Śląski), Zofia Kolbuszewska (Uniwersytet Wrocławski), Ewa Barbara Łuczak (Uniwersytet Warszawski), Zbigniew Maszewski (Uniwersytet Łódzki), Ewa Paczoska (Uniwersytet Warszawski), Marek Paryż (Uniwersytet Warszawski), Alicja Piechucka (Uniwersytet Łódzki), Beata Zawadka (Uniwersytet Szczeciński) oraz Joanna Ziarkowska (Uniwersytet Warszawski).